In 2017 was ik mezelf kwijt. Niet een beetje kwijt, maar echt.
Ik had een mooie carrière achter de rug. Ik was algemeen directeur geweest, had teams opgebouwd, organisaties laten groeien en successen geboekt. Maar van binnen voelde ik me leeg. De twijfel overviel me: wat kan ik eigenlijk nog? Wat heb ik echt te bieden? En wie ben ik eigenlijk nog?
Mijn zelfvertrouwen was verdampt. Mijn cv voelde ineens als een façade. Ik had mezelf al zo vaak opnieuw uitgevonden. En toch stond ik stil. Dit keer was anders.
De afbraak vóór het inzicht
Die crisis kwam niet uit het niets. Al eerder had ik momenten gekend waarop mijn identiteit onder druk kwam te staan. Tijdens mijn studie, waarin wiskunde mijn achilleshiel bleek. Tijdens mijn loopbaan als consultant, waar men zich afvroeg: wat kun jij nou echt? En toen ik operationeel verantwoordelijk werd voor honderden medewerkers, en in een dubbelrol met een top-down eigenaar compleet uit koers raakte.
Iedere keer herpakte ik mezelf. Tot het niet meer lukte. Ik dacht: ik ben generalist. Ik ben geen techneut, geen specialist, geen verkoper. Is er nog wel ruimte voor mensen zoals ik?
Ik vroeg mijn vrienden om hulp. Wat zagen zij in mij? Wat vonden zij mijn talent? Maar hun beelden, hoe goedbedoeld ook, waren niet de mijne. Ik moest mezelf terugvinden. Niet via de ogen van anderen, maar van binnenuit.
Het kantelpunt: van leegte naar richting
Met hulp van een loopbaancoach kwam ik in contact met organisatiecoaching. Dat voelde als thuiskomen. En toen leerde ik een profielmeting kennen die mijn natuurlijke drijfveren, talenten en valkuilen blootlegde.
Het bevestigde wat ik diep vanbinnen al wist. Ik ben mensgericht. Ik ben analist. Ik heb snapkracht, ik zie verbanden en denk systemisch. En ik ben communicator.
Die combinatie maakt mij geen specialist in systemen of sales, maar een natuurlijke organisatiecoach. Iemand die snel de situatie doorgrondt, menselijke dynamiek begrijpt en helder met mensen het gesprek aangaat.
Vanaf dat moment viel alles op zijn plek. Het was alsof ik mezelf opnieuw ontmoette, maar dit keer echt. Thuiskomen in wie ik altijd al was.
Waarom identiteit het begin is
Vandaag is identiteit het startpunt van mijn werk. Of ik nu een professional coach of een leidinggevende begeleid.
Als we niet weten wie we zijn, blijven we aanmodderen met wat we doen. En als we blijven doen wat we altijd deden, krijg je wat je altijd kreeg.
Natuurlijk starten trajecten soms met een opdracht die anders geformuleerd is. Maar ik merk het verschil. Als we niet werken vanuit identiteit, blijven we aan symptoombestrijding doen. Dan blijft het oppervlakkig.
Echte transformatie begint bij jezelf. Niet bij de organisatie. Niet bij de ander. Niet bij de functie.
Wat ik heb geleerd
Identiteit is geen functie, geen titel, geen cv. Het is je natuurlijke kern.
Je hoeft niks te worden. Je bent al goed. Je mag dus gewoon zijn wie je al bent.
Misschien sta jij nu op een kruispunt. Misschien herken je de twijfel, het zoeken, het vermoeid raken van alle aanpassingen. Wil je verkennen wie jij bent onder al die rollen, verwachtingen en prestaties, dan ga ik graag met je in gesprek.